Сяргей Парсюкевіч даслаў ліст на волю

«Для мяне адсутнасць свабоды, элементарная немагчымасць проста ісці куды табе хочацца, сустракацца з блізкімі людзьмі і сябрамі, моцна цісне на псіхіку", -- прызнаецца Сяргей Парсюкевіч у сваім пасланні з-за кратаў.

-- Канешне, стараешся не паказваць віду. Але сумныя і раздражняючыя думкі ў галаве пастаянна. Да іх трэба дадаць клопат аб тым, як цяжка сям’і і блізкім. Акрамя маральных пакутаў на іх зваліліся справы і праблемы, якімі раней займаўся я сам, фінансавыя пытанні. Калі раней асноўны даход у сям’і быў зароблены мной, то цяпер яны трацяць сродкі на маё ўтрыманне.

Перажываю з той нагоды, што адбываецца ў краіне. Апошнія рэпрэсіі і адсутнасьць адэкватнага адказу з боку цывілізаванага чалавецтва на іх, настрою не павышаюць. Адсутнасць лістоў, аб’ектыўнай інфармацыі раздражняе. Я ўпэўнены, што мая жонка Наташа піша мне практычна кожны дзень. Ёсць прычыны, па якіх лісты да мяне не даходзяць, няма і газет.

Уся сістэма турэмнага жыцця краіны накіравана на прыніжэнне чалавека, які сюды патрапіў. Жодзіна ў гэтым напрамку мае «лепшыя» вынікі. Да асобы ставяцца горш, як да быдла. Я сам не магу так ставіцца ні да каго. І ўсё гэта на маіх вачах, і я нічога не магу з гэтым зрабіць.

Да бытавых праблемаў можна аднесціся па‑філасофску. Ну, нічога, што на 12 месцаў — 20 чалавек, і суткі ўвогуле няма ніякай вады. Бывае, усю ноч сядзіш у цемры, а легчы спаць няма куды. На сняданак — суп з кіслай капусты, а на вячэру — вараная кіслая капуста. Хапае прыступ астмы, а ты 20 хвілінаў грукаеш у дзверы — мець у камэры інгалятар нельга.

Галоўнае застацца чалавекам, калі з цябе ўсімі сродкамі хочуць зрабіць быдла.

"Наша Ніва"

Версия для печати